Een mooi voorbeeld van ‘good boss, bad boss’

Ik heb de boeken en artikels van Robert Sutton ongeveer twee jaar geleden ‘ontdekt’. Een collega van mij gaf me een boek cadeau. Dit boek  ‘Hard Facts, dangerous half-truths and total nonsense’ gescheven door Sutton and Pfeffer was inspirerend en een echte eye opener. Ik heb bijvoorbeeld in dat boek gelezen over het belang van ‘evidence-based decision making’. Ik vertaal dat gemakshalve maar met beslissen en bespreken op basis van feiten in plaats van aannames. Daarnaast geven de schrijvers aan hoe belangrijk het is om wijs te zijn.  En met wijs bedoelen zij dat je dient te weten wat je weet, maar vooral te weten wat je niet weet. En daar open en transparant in te zijn, misschien wel in tegenspraak met je eigen ego. Leerzaam.

Een van zijn laatste boeken heet  ‘good boss, bad boss’ en gaat over de impact van slecht leiderschapsgedrag op anderen in organisaties. Hij introduceert de ‘no asshole rule’ (ik noem het maar de geen klootzakken regel) en hij houdt een pleidooi voor het weren van klootzakken in organisaties. We zouden niet mogen toelaten dat zij de wereld of in ieder geval je eigen werkplek terroriseren. En daar hebben wij allemaal een verantwoordelijkheid in om dat niet te laten gebeuren. Door je eigen waarden te verdedigen, feedback te geven en als het moet de confrontatie aan te durven gaan.

Op het blog van HBR (www.blogs.hbr.org) kwam ik een blog tegen van Robert Sutton. Hier geeft hij een interessante anekdote uit het bedrijf Pixar. Het is het verhaal van 2 mensen die het lef hadden de confrontatie te zoeken en hun baan op het spel te zetten om hun eigen team te beschermen. Graag deel ik met jullie de eerste twee paragrafen. Klik op de link onder voor de rest van het verhaal.

Pixar is one of my favorite companies on the planet. I love its films, its creative and constructive people (The Incredibles director Brad Bird is among the most intriguing people I’ve ever interviewed), and its relentless drive toward excellence. There’s a pride that permeates that place, along with a nagging worry that, if they don’t remain vigilant, mediocrity will infect their work. So I was thrilled to be invited to give a couple of talks about Good Boss, Bad Boss at Pixar last Fall. After the first one, Pixar veteran Craig Good (who has been there at least 25 years — I think he said 28 years), came up and told me an astounding story.

The story occurred to Craig because he’d just heard me claim that the best bosses serve as human shields, protecting their people from intrusions, distractions, idiocy from on high, and anything else that undermines their performance or well-being. For him, that brought to mind the year 1985, when the precursor to Pixar, known as the Computer Division of Lucasfilm, was under financial pressure because founder George Lucas (of Star Wars fame) had little faith in the economics of computer animated films. Much of this pressure came down on the heads of the Division’s leaders, Ed Catmull (the dreamer who imagined Pixar long before it produced hit films, and the shaper of its culture) and Alvy Ray Smith (the inventor responsible for, among many other things, the Xerox PARC technology that made the rendering of computer animated films possible).

De link naar de blogpost \’Pixar lore: the day our bossed saved our jobs by Robert Sutton\’

Source: http://blogs.hbr.org/sutton/2011/01/pixar_lore_the_day_our_bosses.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Comments are closed.